time has passed between the summer night on which I’m writing this and the day
you’re reading this and I have difficulty grasping that
in the meantime something might have changed
the sun’s come up and I have
grown older
but tonight it’s difficult to attach value to language
and it’s problematic
just like my constant unrest whenever I think about the future
we’re heading straight for it and I don’t have a grip
on anything at all
a worldleader makes the wrong call in a round room
(beautiful light and a view of the water) and when I say the wrong call
I mean a decision that will ultimately harm us all
I use phrases like us all and harm and worldleader
they are hollow and true
the images I want to use barely affect me anymore
who attaches any value to the melting glacier
if the glacier isn’t singing who values a bumblebee
when you can’t hold a conversation with it?
all plants are agonisingly silent and passive
ah well
they communicate via roots via smell
plants sometimes make ticking sounds
whatever
fine
the fish that are going extinct depress me less
than the animals I want to cuddle up to
and I am more preoccupied by my love
who may or may not stay (because everyone knows that lovers are just as unpredictable
as the weather) than the water shortage that awaits us
maybe sound the alarm again
the wind will carry the noise far away
this is where I want to talk about consequences and about our time
where too many things coexist
whatever way you look at it time is ridiculous
unfair and disturbingly limited
I count my blessings there are so many and hasn’t every generation
thought they’d be the last?
there is a connection between endings and ego
this is common knowledge
we are an arrogant oversensitive generation
according to the headlines
a poet exerts influence on the future
by sending language in that direction but does this change anything?
this is my all-time favourite time capsule
and it is well known that time capsules
are full of worthless objects
I guess there’s something to learn here
it would really be something
if poetry could change the world
maybe someone who feels a calling could stand up
intervene it seems all writing is political
maybe I should recognise that maybe I don’t need to tell you anything
about the now in which I exist
in which every summer autumn winter and spring is getting hotter
seasons shift and the weather gets more extreme and everything
that looks like preparation or aversion takes a long fucking time
that which takes time loses its urgency
urgency is an experience
and not everyone is waiting for a solution
there are days on which this is what hurts the most
the inertia of systems
less agile than washed-up whales
with their smooth skins
oh poor dear world at the mercy of decision making
while other matters also require our attention
we are here waiting
ordered and not yet collected
the other things keep a poet off the street and it’s too hot
to go outside
the day in which I woke up is beautiful
why live for anything else
except the wingstroke of a green parakeet
with a scarlet beak and why should this be about anything else
than contrasting red and green and is it not too hot
to go into panic mode
too hot to call rage a red beak that is sharp
that tears something open
it is too hot to long for an earlier point in time
in which there was something that could still be reversed
it is too hot to stop
reading the news
there’s a hell of a lot to see here
er is tijd verstreken tussen de zomernacht waarin ik dit schrijf en de dag
dat jij dit leest ik heb moeite dat te begrijpen
het zou kunnen dat er inmiddels iets veranderd is
de zon is opgegaan en ik ben
ouder geworden
maar vannacht is het moeilijk waarde hechten aan taal
en het is problematisch
net als mijn voortdurende onrust wanneer ik aan de toekomst denk
we stevenen er zo recht mogelijk op af en ik heb geen grip
op wat dan ook
een wereldleider maakt de verkeerde beslissing in een ronde kamer
(prachtig licht en uitzicht op het water) en als ik zeg verkeerde beslissing
bedoel ik een beslissing die uiteindelijk iedereen schaadt
ik gebruik woorden als iedereen en schaadt en wereldleider
ze zijn hol en waarachtig
de beelden die ik wil gebruiken raken mij amper nog
wie hecht er waarde aan de smeltende gletsjer
als het geen gletsjer is die zingt wie hecht er waarde aan een hommel
wanneer je er geen gesprek mee kunt voeren?
alle planten zijn tergend stil en passief
och ja
ze communiceren via wortels via geurstoffen
planten maken soms tikkende geluiden
het zal allemaal
best
de vissen die uitsterven maken mij minder verdrietig
dan de dieren tegen wie ik aan wil kruipen
en ik houd me meer bezig met mijn geliefde
die wel of niet blijft (want iedereen weet dat geliefden net zo onvoorspelbaar zijn
als het weer) dan met het watertekort dat op ons wacht
trek anders nog eens aan de noodklok
de wind draagt dat geluid ver weg
ik wil het hier over gevolgen hebben en over onze tijd
waarin te veel naast elkaar bestaat
de tijd is vanuit ieder oogpunt belachelijk
oneerlijk en verontrustend beperkt
ik tel mijn zegeningen het zijn er zo veel en heeft niet iedere generatie
ooit gedacht de laatste te zijn?
er is een verband tussen eindpunten en ego
dat is algemeen bekend
wij zijn een arrogante iets te gevoelige generatie
aldus krantenkoppen
een dichter oefent invloed op de toekomst uit
door taal die kant op te sturen maar verandert dat iets?
dit is mijn allerliefste tijdscapsule
en het is algemeen bekend dat tijdscapsules
vol nutteloze objecten zitten
er valt hier iets te leren gok ik
het zou wat zijn
als poëzie de wereld kon veranderen
misschien kan iemand die zich geroepen voelt opstaan
om de boel wat bij te sturen het schijnt dat ieder schrijven politiek is
misschien moet ik dat aannemen misschien hoef ik je niets te vertellen
over dit nu waarin ik besta
waarin iedere zomer herfst winter en lente heter worden
seizoenen verschuiven en het weer wordt extremer en alles
wat op voorbereiding of afwenden lijkt duurt verdomd lang
wat lang duurt verliest aan urgentie
urgentie is een beleving
en niet iedereen zit op oplossingen te wachten
er zijn dagen waarop dat het meest pijn doet
de logheid van systemen
minder wendbaar dan aangespoelde bultruggen
met hun gladde huiden
ach arme lieve wereld overgeleverd aan besluitvorming
terwijl ook andere zaken aandacht vragen
zijn we aan het wachten
besteld en nog niet afgehaald
de andere zaken houden een dichter van de straat en het is te warm
om naar buiten te gaan
de dag waarin ik wakker werd is prachtig
waarom nog voor iets anders leven
dan voor de vleugelslag van een groene parkiet
met een scharlaken snavel en waarom zou dit over iets anders moeten gaan
dan contrasterend rood en groen en is het niet te warm
om in paniek te zijn
is het niet te warm om woede een rode snavel te noemen die scherp is
iets open bikt
het is te warm om terug te verlangen naar een punt in de tijd
waarop er nog iets viel om te keren
het is te warm om te stoppen
met het lezen van het nieuws
er valt hier verdomd veel te observeren
